งานเลี้ยงของแผนกเริ่มหลังอาหารเย็น เสียงหัวเราะดังไปทั้งศาลาไม้ เพื่อนร่วมงานเล่าเรื่องดูงานตอนบ่ายสลับกับหยอกกันไปมา พลอยยิ้มตามแต่ไม่ได้หัวเราะดัง หลายเดือนมานี้เธอชินกับการอยู่คนเดียว ผัวรับงานต่างจังหวัดจนแทบไม่ได้กลับ เตียงที่บ้านกว้างและเงียบ โทรหากันได้แค่ถามว่ากินข้าวหรือยัง ความอบอุ่นบนเตียงห่างกันมานาน จนเธอแทบลืมว่าร่างกายตัวเองยังโหยหาการถูกสัมผัส
วินเดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมจานเล็กที่ตักของปิ้งกับส้มตำไว้ให้พอดีคำ เขาอายุสามสิบ อยู่ฝ่ายวางแผน หน้าคม หลายเดือนในออฟฟิศเขาหยอดเธอเนียนๆ บ้างก็แวะถามตัวเลขทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่ “กินก่อนนะ เดี๋ยวของหมด” เขาพูดเสียงทุ้ม แล้วรินน้ำสมุนไพรเย็นใส่แก้วจนเต็ม น้ำแข็งกระทบแก้วดังกรอบ
“ขอบคุณนะคะ วินดูแลดีจัง” พลอยรับจานวางบนตัก แล้วยกตาขึ้นสบตาเขาเพียงเสี้ยวหนึ่ง แค่นั้นทั้งคู่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร วินไม่เบนสายตาหนีแบบในออฟฟิศ เขามองเธอตรงๆ ช้าๆ พลอยแก้มร้อนทั้งที่ลมยังเย็น เธอก้มจิ้มส้มตำแล้วเม้มปากเพราะรสเปรี้ยว วินหัวเราะในลำคอ ก่อนนั่งลงที่ปลายม้านั่งเดียวกัน หัวเข่าเกือบแตะกันทุกครั้งที่มีคนเดินผ่าน
เขาคอยเติมน้ำ ปัดจานเปล่าออกให้ แล้วเอียงมาถามว่างานวันนี้เหนื่อยไหม พลอยบอกว่าเหนื่อยนิดหน่อย วินพยักหน้า แล้วพูดเบาว่าชุดวันนี้สวย สีครีมทำให้ผิวเธอดูนวลขึ้น พลอยหลบตายิ้ม “พูดแบบนี้กลางงานเลยเหรอคะ” เขาตอบว่า “พูดเบาอยู่ มีแค่เราสองคนที่ได้ยิน” ประโยคนั้นทำให้หน้าอกเธอแน่น เธอเหลือบมองเส้นคอเขา แล้วหัวใจก็ตุบแรง ทั้งที่รู้ว่าตัวเองมีผัว และรู้ว่าไม่ควรคิดต่อ
สี่ทุ่มหัวหน้าบอกให้เลิก เพราะเช้าต้องเข้าสัมมนา คนทยอยกลับห้อง พลอยจัดชายเดรสลุกขึ้น วินรอจนเพื่อนแยกย้ายเกือบหมด แล้วหันมาด้วยเสียงที่เบาลง “ไปเดินรับลมริมระเบียงก่อนกลับไหม อากาศดีแบบนี้เสียดาย” พลอยพยักหน้า “ได้ค่ะ ฉันก็ยังไม่ง่วง” ทั้งคู่เดินเลียบระเบียงไม้ที่ยื่นเหนือน้ำ ลมยกชายเดรส เธอกดผ้าไว้ วินถอดเสื้อคลุมตัวบางส่งให้ พลอยคลุมไหล่ กลิ่นสบู่จางๆ ที่ปกเสื้อทำให้เธอหายใจเข้าลึกโดยไม่ตั้งใจ
“เพื่อนร่วมห้องฉันติดธุระ ไม่ได้มา เลยได้นอนห้องเดี่ยว” พลอยพูดตอนทั้งคู่พิงราวไม้ “คิดๆ ไปก็เงียบไปหน่อย” วินหันมา “ผัวพลอยรู้ไหมว่ามาดูงานครั้งนี้” เธอยิ้มแห้งๆ “รู้ค่ะ เขาบอกให้ไปทำงานให้สนุกแล้วก็วางสาย เราไม่ได้คุยอะไรนอกจากกินข้าวนอนหลับมาหลายเดือนแล้ว” วินวางมือบนราวใกล้กับมือเธอ แต่ยังไม่แตะ “ผมไม่อยากทำให้พลอยลำบากใจ แต่ผมชอบพลอยมานาน ตั้งแต่เธอหัวเราะในห้องประชุมวันนั้น ปากกาปักที่มวยผม ผมเก็บไว้คนเดียวเพราะรู้ว่าเธอมีคนแล้ว”
พลอยกำราวไม้แน่น หัวใจดังในหู “ฉันรู้สึกได้มานานแล้วเหมือนกัน เวลาวินมอง ฉันทำเป็นไม่รู้ ทั้งที่กลับบ้านแล้วยังนั่งนึกถึง ผัวฉันไม่ใช่คนไม่ดีนะคะ เขาแค่ไม่อยู่ และฉันก็เหงาจนไม่แน่ใจว่ายังมีใครอยากแตะต้องฉันอยู่ไหม” วินส่ายหน้า “อย่าพูดแบบนั้น ผมยืนอยู่ตรงนี้เพราะอยากแตะต้องพลอยจนแทบลืมตัวอยู่ทุกวัน”
ทั้งคู่เดินจนถึงห้องของพลอยปลายแถวอาคารไม้ วินหยุดห่างหนึ่งก้าว เตรียมบอกราตรีสวัสดิ์ แต่พลอยจับข้อมือเขาไว้ก่อน ฝ่ามืออุ่นและสั่นนิดๆ “เข้าไปดื่มต่อในห้องก่อนได้ไหม ฉันยังไม่อยากอยู่คนเดียวคืนนี้ ฉันชวนเอง เพราะฉันอยากให้วินอยู่ด้วย” เขามองตาเธอ “แน่ใจนะ ถ้าเข้าไปแล้วผมอาจกลั้นไว้ไม่อยู่” พลอยยิ้มทั้งเขินและกล้า “ฉันก็ไม่อยากให้กลั้นต่อแล้วค่ะ เข้ามาสิ” เธอไขกุญแจดึงเขาเข้าห้องที่เปิดเพียงโคมหัวเตียง โซฟาเทาอ่อนริมหน้าต่าง เตียงใหญ่ปูผ้าขาวเรียบเพราะยังไม่มีใครนอน
พลอยรินน้ำเย็นสองแก้วแล้วนั่งโซฟาก่อน วินนั่งข้างๆ จนหัวเข่าแตะกัน ความอุ่นนิดเดียวทำให้เธอขนลุก เธอบอกว่าที่บ้านเธอกอดหมอนข้างทุกคืน วินวางแก้ว หันมาหาเธอเต็มตัว “คืนนี้อย่ากอดหมอน กอดผม” พลอยเป็นฝ่ายโน้มเข้าไปก่อน ริมฝีปากแตะกันเบาๆ วินไม่ถอย เขาประคองท้ายทอยแล้วจูบตอบ ช้า ลึก จนเธอหลับตา ลิ้นเขาแตะริมฝีปากล่าง เธออ้าปากให้เอง มือเกาะบ่าเขา นิ้วกำปกเสื้อจนย่น
จูบยืดจนทั้งคู่ต้องผละมาหายใจ หน้าผากชนกัน “อีกที” พลอยกระซิบ วินก้มจูบใหม่ รอบนี้หนักกว่า มือใหญ่ลูบจากต้นคอลงมาที่เอว เขาดึงตัวเธอให้ชิด เต้านมอวบถูกอกเขาทับจนแบนนิดๆ ความเสียวแล่นจากหัวนมที่ถูกครูดกับผ้าลงไปถึงท้องน้อย พลอยครางในลำคอ “สัมผัสได้มากกว่านี้ไหม” เธอถามเสียงสั่น วินครอบเต้านมข้างหนึ่งผ่านเดรส บีบเบา เธอแอ่นอกใส่ฝ่ามือ “แรงกว่านี้ก็ได้ ฉันไหว” นิ้วของเขาคลึงจนเจอหัวนมที่ตั้งชันใต้ผ้า เสียงครางของเธอหลุดออกมากลมกลืน
วินดึงคอเดรสลงพร้อมสายยกทรงจนเต้านมทั้งสองโผล่พ้นผ้า หัวนมสีเข้มตั้งแข็ง เขาหยุดมองด้วยสายตาหิวจนพลอยอยากยกแขนปิด “อย่าปิด” เขาจับข้อมือเธอลง แล้วก้มดูดหัวนมข้างหนึ่งเข้าปาก ลิ้นร้อนชุบแล้วดูดเป็นจังหวะ พลอยสะดุ้ง มือโอบท้ายทอยเขาไว้ “วิน ตรงนั้นเสียวมาก” เขาเปลี่ยนอีกข้าง ดูดจนผิวรอบหัวนมชุ่ม ใช้ฟันขบเบาๆ จนสะโพกเธอกระตุกโดยไม่ตั้งใจ
มือเขาลูบจากเข่าขึ้นตามต้นขาอวบ เดรสหดสูงทุกที จนนิ้วแตะขอบกางเกงในผ้าบางที่เปียกอุ่น เขาชะงัก “เปียกขนาดนี้เลยเหรอ” พลอยซุกหน้ากับคอเขาเพราะอาย แต่สะโพกก็ยกขึ้นรับ “อายอยู่นะ แต่อย่าหยุด” วินรูดกางเกงในพ้นข้อเท้า แล้วใช้สองนิ้วแหวกร่องรักที่นุ่มและลื่นด้วยน้ำรัก ลูบจากด้านล่างขึ้นถึงปุ่มเล็กด้านบน วนช้าๆ พลอยกัดไหล่เขา ขาสั่น “เข้ามาหน่อย ข้างในด้วย” เขาสอดนิ้วกลางเข้าไปช้าๆ งอนิ้วหาจุดที่เธอกระตุกทุกครั้งที่ถูกครูด นิ้วหัวแม่มือยังกดปุ่มบนไม่ขาดจังหวะ
พลอยอ้าขาบนโซฟาโดยไม่คิดถึงความเขินอีก เดรสค้างที่เอว เต้านมไหวตามลมหายใจหอบ เธอจับข้อมือเขาแล้วขยับสะโพกรับนิ้วเอง “อีกนิ้วได้ไหม” วินเพิ่มนิ้วชี้ ขยับเข้าออกจนได้ยินเสียงน้ำดังฉ่ำเบาๆ “เสียวแบบนี้ใช่ไหม” เขาถามติดปากเธอ พลอยพยักหน้าแรงจนผมหลุด “ใช่ อย่าถอนออก” ก่อนเธอจะถึง วินคุกเข่ากับพื้นไม้ ดึงสะโพกเธอมาชิดขอบเบาะ สะบัดเดรสขึ้น โอบต้นขาพาดบ่า แล้วใช้ปากแทนนิ้ว
พลอยอุทานดังกว่าที่ตั้งใจเมื่อลิ้นร้อนเลียแยกกลีบร่องรัก ดูดน้ำรักที่ไหลไม่หยุด แล้วจรดที่ปุ่มบนอย่างตั้งใจ จนเธอต้องคว้าหมอนอิงมากัด กลัวเสียงลอดไปถึงระเบียง “วิน อย่าหยุด ฉันจะไม่ไหวแล้ว” เสียงเธอพร่า เขายกหน้าเพียงนิด “ถึงได้ ผมอยากเห็น” แล้วก้มดูดต่อพร้อมสอดนิ้วกลับเข้าไปสองนิ้ว พลอยถึงจุดสุดยอดบนโซฟาตัวนั้น หลังแอ่น ต้นขาหนีบหัวเขา ร่องรักบีบนิ้วเป็นจังหวะถี่ น้ำรักไหลอาบฝ่ามือ เธอครางชื่อเขาจนเสียงเหลือแค่ลมหายใจสั่น
วินจูบด้านในต้นขา แล้วลุกขึ้นจูบปากให้เธอลิ้มรสตัวเองจางๆ “หวานดีนะ” เขากระซิบ พลอยตีหน้าอกเขาเบาๆ ทั้งที่แก้มแดง “พูดแบบนี้ได้ยังไง” แต่ก็จูบต่อเอง มือล้วงลงหัวเข็มขัดเขาอย่างคนที่ยังไม่พอ “ของวินแข็งมาตั้งแต่ตอนเดินริมน้ำแล้วล่ะสิ” เธอพูดเสียงแหบขณะรูดซิป วินหัวเราะหอบ “ตั้งแต่พลอยดึงชายชุดตอนนั่งกินส้มตำด้วยซ้ำ” เธอดึงกางเกงในเขาลง ท่อนเอ็นร้อนตุงจัดเด้งใส่ฝ่ามือ ปลายชุ่มน้ำคาวใสๆ พลอยกำแล้วลูบขึ้นลงช้า
วินหุบตาคราง “มือพลอยนุ่มมาก” พลอยยิ้มมุมปาก แล้วก้มเลียจากโคนขึ้นถึงปลายก่อนอมเข้าปาก ความร้อนเต็มปากจนต้องอ้ากว้าง เธอขยับศีรษะช้า มืออีกข้างลูบโคนที่ปากไปไม่ถึง วินสอดนิ้วในผมเธอ ไม่กด แค่กำไว้หลวมๆ “พลอย แบบนี้ผมอยู่ไม่นาน” เธอเงยหน้า มุมปากยังเปียก “ยังไม่ให้แตกตอนนี้ ฉันอยากให้เข้ามาข้างใน” ท่อนเอ็นในมือเธอกระตุกแรง วินดึงเธอให้ยืน อุ้มพาดเอวเดินไปที่เตียงอย่างคนที่อดไม่ไหว
เขาปลดเดรสออกทางศีรษะ ถอดยกทรงที่ค้างที่เอวออกให้หมด พลอยช่วยดึงเสื้อเขาออก แผงอกกว้างให้เธอลูบเต็มที่ เขากางขาเธอบนผ้าขาว ทรุดตัวลงระหว่างต้นขาโดยยังไม่สอดเข้า ท่อนเอ็นร้อนวางทาบร่องรัก เขาถูไถช้าให้หัวครูดปุ่มบนจนพลอยตะกายผ้าปู “วิน อย่าแหย่เล่น เข้ามาได้เลย ฉันพร้อมแล้ว ฉันอยากได้” เขาประคองแก้มเธอ “ดูหน้าผมหน่อย” แล้วดันท่อนเอ็นแทรกเข้าไปทีละน้อย
ความแน่นร้อนหุ้มเขาจนต้องหยุดหายใจกลางทาง พลอยอ้าปากค้าง เล็บจิกลงที่แขน “ใหญ่ แต่ไม่เอาออกนะ ขยับต่อได้เลย” วินจูบเปลือกตาเธอ แล้วดันจนโคนชนสะโพกนุ่ม ทั้งคู่ครางพร้อมกัน เธอโอบขาไขว้หลังเขา กระซิบที่หู “ขยับสิคะ ฉันอยากให้วินเย็ดฉันคืนนี้” เขาถอนออกเกือบหมดแล้วดันกลับจนสุดทุกครั้ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเบา เต้านมไหวทุกครั้งที่เขาลงน้ำหนัก
พลอยยกสะโพกรับ ไม่ยอมให้จังหวะหลุด มือกอบก้นเขาแล้วกดให้ลึกขึ้น “แรงกว่านี้ได้ ฉันเสียวจนเข่าอ่อนแล้ว” วินเปลี่ยนจากช้าเป็นกระแทกถี่ เตียงไม้เคาะผนังเป็นระยะ เขาก้มดูดหัวนมไปพร้อมกับซอย เหงื่อซึมตามหลังทั้งคู่ พลอยพลิกให้เขาลงนอน แล้วขึ้นคร่อมโดยไม่ดึงท่อนเอ็นออก มือวางบนอกเขา เอวขยับเป็นวงก่อนจะกระแทกลงแรง สะโพกอวบตบต้นขาเขาดังฉาดๆ
วินจับเอวเธอ เงยปากดูดหัวนมที่แกว่งมาตรงหน้า “สวยมาก ขย่มแบบนี้ไปเลย” พลอยก้มจูบเขาทั้งที่หายใจไม่ทัน ร่องรักบีบรัดทุกครั้งที่นั่งลงสุด มุมนี้หัวท่อนเอ็นครูดจุดด้านในทุกทีที่เธอเอนไปข้างหน้า เธอขย่มถี่ขึ้น “จะถึงแล้ว วินอยู่กับฉันนะ” เขายกสะโพกซอยสวนจนเตียงลั่น พลอยถึงจุดสุดยอดครั้งที่สอง ร่องรักกระตุกรัดเขาเป็นพักๆ น้ำรักไหลอาบโคนจนเลอะท้องน้อย เธอทรุดทับอกเขาตัวสั่น เขายังไม่ยอมเสร็จ กระซิบ “ผมยังไม่แตก อยากเสร็จพร้อมกัน”
วินลุกจากเตียงโดยยังโอบเธอ เดินกลับไปโซฟาตัวที่ทั้งคู่เริ่มกัน เขานั่งลง ให้พลอยหันหน้าเข้าหาคร่อมตัก ท่อนเอ็นที่ยังแข็งถูกเธอจับนำเข้าไปใหม่จนสุดลำ ความลึกต่างจากบนเตียง พลอยหยุดหายใจครู่หนึ่งแล้วค่อยขยับ แขนโอบคอเขา หน้าผากชนกัน เต้านมถูกอกเบียดจนหัวนมครูดไปมาเสียวจี๊ด วินประคองก้นแล้วช่วยยกขึ้นลง “เอาให้หนำใจเลยนะ” พลอยพูดติดปากเขา เสียงสั่น “อย่ายั้งมือ”
เขาขยับจากใต้ขึ้นมาแรงและลึก โซฟาสั่นทุกกระแทก พลอยกดสะโพกลงสวนให้ท่อนเอ็นจมมิด ไม่มีท่าทีจะหนี มีแต่การรับทุกจังหวะ เธอจูบเขาแน่น วินเริ่มเสียจังหวะ ลมหายใจขาดเป็นห้วง “พลอย ผมจะแตกแล้ว” เธอกอดแน่นแล้วยกสะโพกให้ลึกที่สุด “แตกในได้ ฉันอยากได้พร้อมกัน อย่าถอนออก” เขากระแทกอีกไม่กี่ครั้งอย่างหมดแรงยั้ง
ทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกันบนโซฟา วินฝังท่อนเอ็นไว้ลึกแล้วปล่อยน้ำรักร้อนๆ พุ่งเข้าไปในร่องรักเป็นระลอก ท้องน้อยเกร็ง พลอยสะดุ้งตามทุกครั้งที่น้ำรักกระทบข้างใน ร่องรักบีบรัดดูดเขาไว้ เธอครางยาวในคอของวินจนเสียงแหบ น้ำตาซึมมุมตาเพราะเสียวล้น เธอกัดริมฝีปากแล้วยิ้มทั้งที่ยังสั่น “ถึงพร้อมกันจริงๆ ฉันรู้สึกได้หมดเลย” น้ำรักส่วนหนึ่งไหลย้อยตามรอยต่อของสองร่าง หยดลงต้นขาเธออุ่นๆ
วินไม่รีบดึงออก เขานั่งกอดเธอไว้บนตัก แล้วใช้ผ้าขนหนูที่พาดพนักโซฟาเช็ดให้เบาๆ ก่อนโอบผ้าปูคลุมหลังเธอเพราะลมหน้าต่างเริ่มเย็น “เจ็บไหม” เขาถามเสียงแหบ พลอยส่ายหน้าซุกคอเขา “ไม่เจ็บค่ะ เมื่อยนิดหน่อย แต่ดีมาก ดีจนไม่อยากลุก” ทั้งคู่นั่งกอดกันจนเหงื่อแห้ง ฟังเสียงน้ำริมเขื่อนกระทบตอม่อ
พวกเขาไปที่เตียงในที่สุด วินให้เธอนอนตะแคงแล้วประกบหลัง กอดเอว มือวางบนท้องนุ่มโดยไม่ได้ลูบยั่วอีก พลอยวางมือทับมือเขา “พรุ่งนี้เราต้องทำเป็นปกติให้ได้นะคะ ฉันไม่อยากให้ใครในแผนกจับได้” วินจูบต้นคอ “ได้ ผมทำเป็นปกติได้ แต่คืนนี้ขอกอดแบบนี้จนหลับ” พลอยพยักหน้า หลับตาด้วยรอยยิ้มที่ไม่เสแสร้ง น้ำหนักแขนเขาบนเอวทำให้เธอหลับลึกกว่าทุกคืนในรอบหลายเดือน
เช้าวันต่อมาแสงลอดม่านมากระทบเปลือกตา พลอยตื่นเพราะความอุ่นที่หลัง แล้วก็นึกได้ว่าคนกอดอยู่ไม่ใช่หมอนข้าง วินยังหลับ ลมหายใจแผ่วที่ต้นคอ พอเธอขยับเขาก็ตื่น สบตากันในแสงสีทองแล้วทั้งคู่ก็ยิ้มโดยไม่ต้องอธิบาย เขาจูบไหล่เธอแผ่วๆ “ไปอาบน้ำด้วยกันไหม เดี๋ยวอาหารเช้าหมด” พลอยหัวเราะในลำคอ “ชวนตั้งแต่ตื่นเลยเหรอคะ” แต่ก็ลุกตามไปห้องน้ำไม้ น้ำอุ่นสาดลงตัวทั้งคู่ วินบีบสบู่ถูหลังให้จากบ่าลงมาก้น พลอยหลับตาให้เขาถู แล้วหันมาถูอกให้ตอบ ฟองลื่นผ่านเต้านม ผ่านพุง ผ่านร่องรักที่ยังบวมน้อยๆ จากเมื่อคืน
เขาไม่ได้ขอมากกว่านั้น แค่ก้มจูบหน้าผากเธอกลางสายน้ำ “เมื่อคืนขอบคุณที่เชื่อใจผม” พลอยแหงนจูบเขาสั้นๆ “ฉันก็ขอบคุณที่ไม่ออกไป ทั้งที่ฉันเป็นคนเปิดประตูให้” ทั้งคู่หัวเราะ ช่วยกันล้างฟองจนหมด แล้วคลุมตัวด้วยผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่เดินกลับห้อง พลอยเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกระโปรงยาวสำหรับเข้าสัมมนา เก็บผมเรียบ ทาปากบางๆ วินใส่เสื้อเชิ้ตแล้วติดกระดุมผิดเม็ด พลอยเดินไปแก้ให้ นิ้วแตะอกเขาเพียงครู่ ทั้งคู่สบตาแล้วยิ้มให้กัน คนหนึ่งออกก่อนอีกห้านาที อีกคนอ้อมระเบียงน้ำไปศาลาอาหารให้ดูเป็นธรรมชาติ
ที่โต๊ะอาหารเช้าเพื่อนร่วมแผนกนั่งกันเกือบเต็ม หัวหน้าทักพลอยเสียงดังว่าเมื่อคืนหลับสบายไหม เธอยิ้มตอบ “สบายค่ะ ห้องเงียบดี” วินเดินมาหยิบขนมปังจากตะกร้าตรงข้ามเธอ เขาส่งน้ำส้มให้เพื่อนคนหนึ่ง แล้วเหลือบมองพลอยเพียงแวบ พลอยก้มยิ้มใส่ชามข้าวต้ม แก้มอุ่นโดยไม่มีใครที่โต๊ะสังเกต นอกจากคนที่ยิ้มมุมปากตอบอยู่ฝั่งตรงข้าม โทรศัพท์เธอสั่นครั้งหนึ่ง เป็นข้อความจากผัวถามสั้นๆ ว่าถึงที่พักดีไหม เธอตอบว่าถึงดี อากาศเย็น กินข้าวเช้าอยู่ แล้ววางเครื่องคว่ำข้างจาน
วินไม่ถามอะไร เขาแค่ส่งขนมปังปิ้งมาอีกแผ่นอย่างที่เคยทำในออฟฟิศ พลอยรับมา นิ้วแตะนิ้วเขาเพียงเสี้ยวหนึ่ง แล้วทั้งคู่หันไปฟังหัวหน้าคุยเรื่องกำหนดการดูเขื่อนรอบสาย หลังอาหารทุกคนเดินเป็นกลุ่มไปศาลาสัมมนา แดดสายจ้าบนผิวเขื่อน พลอยเดินแถวกลาง วินเดินห่างออกไปกับเพื่อนฝ่ายวางแผน สองคนไม่ได้จับมือให้ใครมอง แต่ตอนลมยกชายกระโปรงเธอนิดหนึ่ง เธอหันไปเจอสายตาเขาอยู่แล้ว
วินยิ้มบางๆ แบบคนที่ยังจำรสจูบและน้ำหนักของเธอบนตักได้ครบ พลอยยิ้มตอบเพียงมุมปาก แล้วเดินเข้าศาลาด้วยก้าวที่เบากว่าทุกเช้าในรอบหลายเดือน เรื่องเมื่อคืนจบลงระหว่างสองคนในห้องไม้นั้น ตั้งแต่จูบแรกจนถึงน้ำอุ่นตอนเช้า เหลือไว้แค่สายตาที่รู้กัน และไม่มีใครในแผนกต้องล่วงรู้
